Al jaren werk ik bij de lokale omroep als vrijwilliger, maar net als elke vrijwillige functie is dat zeker niet vrijblijvend. Er zijn namelijk altijd mensen die er op mogen rekenen dan jij er bent! Zo zijn er in mijn ogen nog een aantal zaken die niet zo vrijblijvend zijn of om een ander woord te gebruiken een zekere verplichting in zich hebben.

Plicht: Een taak die men op zich genomen heeft of opgelegd heeft gekregen.

In het verleden heb ik ditzelfde voorbeeld al een keer aangehaald. 's Avonds in het donker hadden enkele 'lolbroeken' een roodwit waarschuwingshek in de berm gegooid. Dat hek stond er niet voor niets, er was een kuil gegraven van meer dan een meter diep. In het ergste geval had dit een dodelijk ongeluk kunnen opleveren. Ik zag het dus als mijn plicht om dat hek terug te plaatsen. Dan kom je gelijk op het volgende onderwerp: morele aansprakelijkheid.

Morele aansprakelijkheid: Het gevoel dat men aansprakelijk is voor toegebrachte schade terwijl daarvan op grond van de wet of jurisprudentie geen sprake is.

Stel ik had haast en had de verantwoording doorgeschoven naar de politie door die te bellen. In het korte tijdsbestek dat deze ter plaatse zou zijn, gebeurt er uitgerekend een ernstig ongeluk door deze situatie. Hoe zit het dan met de morele aansprakelijkheid? Blijft dit gebrek aan tijd je dan niet de rest van je leven achtervolgen? Was het eigenlijk niet je verplichting om toch maar even tijd te maken?

Zo verbaas ik mij elke week weer dat mensen mijn nieuwsbrief opzeggen. Natuurlijk is niet alles wat je daar leest positief en vaak, zeker in het begin, kunnen er zeer angstige zaken op je pad komen die je liever niet zou willen weten. Maar... gebeuren deze zaken niet meer als je er geen aandacht aan schenkt?

Met het koude weer begin februari viel het mij en anderen op dat er geen chemtrails meer waren waar te nemen in de helder blauwe lucht. De dooi begon maar net in te vallen, en ja daar zag ik ze weer. Als je zeven jaar geleden iets had gehoord over chemtrails dan moest je weken wachten voordat je er zelf een aan de hemel zag verschijnen die je wel verdacht leek. Tegenwoordig gaat er geen enkele week voorbij zonder dat ik de duidelijk waarneembare geblokte patronen aan de hemel zie staan.

Een klein beetje Googlen en je weet precies wat voor vergif daarin zit. Vergif dat jij dus inademt en de mensen die je dierbaar zijn. Waneer ga JIJ die waarschuwen? Als ze over een aantal jaren ziek worden en zaken niet meer terug te draaien zijn? Zou het niet verstandiger zijn om te onderzoeken hoe je die gifstoffen uit je systeem kan verwijderen voordat ze schade aan kunnen richten? Heb jij dan niet de verplichting om dit te onderzoeken voor jezelf, je familie en je vrienden?

Ja maar, ze geloven mij niet en denken dat ik gek ben geworden!

Lekker belangrijk. Jij hoeft je na vandaag niet meer moreel aansprakelijk te voelen als het mis gaat. Maar voor de zekerheid zou ik mij af kunnen vragen of ik wel voldoende en doortastend gecommuniceerd heb? Een eenvoudige vraag zou kunnen zijn; "Waarom denk jij nu uitgerekend dat IK gek ben?" Dan leg je de bal bij de andere persoon die na moet gaan denken. Indien je zelf al goed nagedacht hebt en informatie ingewonnen hebt, zul je op elk antwoord met gemak opnieuw een vraag kunnen stellen. Je bereikt precies wat je wilt: mensen moeten gaan nadenken.

Dat op zich is al best lastig vooral bij de TV-junkiesgeneratie die gewend is dat er na het nieuws een discussieprogramma plaatsvindt waar de vraag al gesteld wordt waar zij ook aan dachten. Alleen het antwoord valt maar al te vaak in de categorie 'hersenspoeling'. Als je merkt dat ze het onderwerp willen afsluiten, neem dan opnieuw het initiatief door te zeggen dat je hun verwarring begrijpt en daar zelf ook mee hebt geworsteld. "Ik kom er echter de volgende keer op terug want ik ben van mening dat al mijn vrienden / familie / relaties dit moeten weten, daar is het veel te belangrijk voor.

Probeer iemand echter wel persoonlijk te spreken en niet in een groep. Er zijn dan al gauw slimme medestanders die jou in groepsverband wel even zullen afmaken en je bereikt dus het tegengestelde.

Als ik een bericht plaats op Nujij dan krijg ik de meest belachelijke aantijgingen voor mijn kiezen. In de zeldzame keren dat ik reageer stelde ik een keer: "Als je alle anonieme reacties overslaat dan krijg ik best een positief beeld". Nogmaals, hoe anderen mij ook proberen voor gek te verklaren, het blijft mijn verantwoordelijkheid en verplichting om te werken aan een betere wereld. Van de overheid kunnen we immers niets meer verwachten of had jij nog gedachten in die richting? Mijn hoop op de overheid is al lang vervlogen, gebaseerd op boeken en video's die ik heb gelezen en gezien, waar verschillende zaken aan de kaak werden gesteld die nu een voor een uitkomen.

Stel je nu eens voor dat die microchip die men graag zou willen toepassen bij alle mensen geen doorgang zou vinden omdat jij ook actief meegewerkt hebt door mensen te waarschuwen geen vaccinaties meer te nemen. Niet alleen omdat daarmee mensen vaak onbewust aan medische experimenten meewerken maar omdat die microchip gebruikt kan worden om op afstand jouw stemming en bewustzijn te beïnvloeden. Klinkt wellicht ook al ongeloofwaardig maar geheime diensten hebben met deze technieken al zestig jaar ervaring.

Gelukkig hebben ze nog een plan B voor het geval dit niet doorgaat. Iedereen heeft immers al een microchip bij zich, vaak dag en nacht. Hij zit in dat speeltje waar je zo trots op bent, de mobiele 'smart'phone. In de signalen van het WiFi-netwerk kunnen de schadelijke signalen voor je stemming zo meegezonden worden. Wat er bovendien allemaal nog meer mogelijk is in combinatie met de chemtrails, de mobiele telefoon en het HAARP-netwerk is nog niet helemaal duidelijk. De staaltjes die ik echter al gezien heb met 9/11 "Where Did The Towers Go" stemmen echter niet tot een gerust gevoel.

Maandag 13 februari kreeg ik dit bericht: "Dag Henk, je mail en je site zijn goed, maar ik lees steeds minder omdat ik teveel krijg. Daarom afgemeld inderdaad.Veel succes!, X". Dit is een van de zeldzame keren dat iemand een 'reden' geeft voor het opzeggen. Meestal gebeurt dit echter niet. Maar wat is die reden dan dat iemand het te druk heeft om op de hoogte te blijven van de -eigen- toekomst? Ben je dat dan niet verplicht aan jezelf?

Soms vallen alle plaatjes op zijn plaats, zoals het onderstaande plaatje dat boekdelen spreekt. Hoelang laten we nog met ons sollen? Zijn we collectief te blind om het te zien? Of zijn we al vervallen tot zombies?

-- Henk Mutsaers